Leerkracht als techneut
Afgelopen semester is mijn ICT-kennis ongelofelijk toegenomen. Sinds september ben ik een twitter-, google+-, chamillo-, prezi-, mindmeister-, clipgrab-, enz.. account rijker. In dat geheel van nieuwe login's en paswoorden begon het mij te dagen dat er van een leerkracht wordt verwacht dat hij/zij een ware cybernaut is.
De wereld staat niet stil, net zomin als de technologie die er deel van is gaan uitmaken. Als leerkracht volg je steeds de actualiteit, de digitale wereld behoort daar vandaag ook toe.
Mogelijkheden
De mogelijkheden in de wereld van de megabites zijn onbeperkt. De informatie ligt er voor het grijpen en als je wil kan je er met al je vragen, bedenkingen en twijfels terecht. Ook je lessen kunnen getuned worden. Overheadprojectors worden archaïsch in een school waar smartborden hangen. Scholen werken met systemen als smartschool, waardoor een leerling beter en persoonlijker begeleid kan worden.
Het is wat men noemt vooruitgang.
Keerzijde
Er is echter ook een keerzijde. Als leerkracht ben je nog meer bereikbaar en krijg je mails met taken en vragen van je leerlingen. Taken worden online gezet, maar wat als de pc crasht? Of als één van je leerlingen geen toegang heeft tot het internet. School moet immers voor iedereen toegankelijk blijven. We moeten mijn inzien opletten met de veronderstelling dat iedereen vrij gebruik kan maken van het internet.
Persoonlijk heb ik ook mijn twijfels bij het volstoppen van lessen met filmpjes ea.. Ik hield er persoonlijk erg van als een leerkracht gewoon vertelde (niet doceerde), daar had hij al die extra's niet voor nodig.
Dus?
Begrijp me niet verkeerd.
Ik heb ook uit vrije wil een facebook- en hotmail account. Een aantal dagen zonder internet is belastend geworden voor mijn dagelijks leven. Ik vind echter dat we moeten waken over het ICT gebruik. Dit moet functioneel zijn en niet gewoon eens iets leuks of eens iets anders.
Want het potentieel van het internet is echt oneindig, maar de kunst bestaat er in het je lessen een meerwaarde te doen geven.
Kortom, als leerkracht is het je taak om voortdurend bij te scholen en te actualiseren. Ook in de ICT.
Het is dus belangrijk om er aandacht aan te besteden in de opleiding en ook in latere vormingen.
ICT dient echter niet om de lesgever zelf overbodig te maken, het moet een aanvulling zijn.
Een vrolijke cybergroet,
Sofie
vrijdag 22 februari 2013
donderdag 21 februari 2013
Changing education paradigms
Oude versus nieuwe fundamenten?
Sir K. Robinson constateert, volgens mij correct, dat het huidige onderwijssysteem op oude fundamenten berust. Hij maakt oa. de bedenking dat een aantal van de onderwijspijlers achterhaald zijn, zoals het opdelen van het lessenpakket in strikte vakken.
Wanneer hij pleit voor een herwaardering van kunst en expressie, is dit mijn inziens ook een pleidooi voor een herdenken van evaluatiesystemen. Het is een pleidooi voor een meer persoonlijk leren met collaboratie en vakoverschrijding als centrale punten.
methodeonderwijs
Zelf zat ik in de basisschool in een methodeschool. Klassen werden er ingedeeld op basis van niveau in plaats van leeftijd. In projecten kwamen verschillende "vakken" aan bod. Samenwerking was de sleutel voor de aanpak van elk probleem.
Als leerling ging ik er graag naar school. Vandaag heb ik nog steeds het idee dat dit mij waardevolle sociale en creative vaardigheden bijbracht.
Door die ervaringen ben ik een voorstander van de ideeen van S.K. Robinson. Ik heb het gevoel ervaren te hebben dat dit een effectieve manier van onderwijs kan zijn.
Leerkracht als coach
Een dergelijk constructivistisch model heeft echter ook zijn uitdagingen. De rol van de leerkracht wordt immers volledig anders ingevuld in een dergelijk model. De leerkracht is eerder een begeleider. Hij/zij moet de leerlingen coachen en stimuleren in hun interesses. Dit houdt in dat je als leerkracht steeds op zoek moet gaan naar stimulerende actieve leeromgevingen.
Ook vergt dit een meer uitgebreidde kennis van de leerkracht -We hebben immers nog allemaal de heisa van de "leerkrachtenquiz" in ons achterhoofd (http://www.knack.be/nieuws/belgie/leraars-in-spe-gebuisd-voor-algemene-kennis/article-4000237020206.htm). Om vakoverschrijdend te werk te gaan is echter een basiskennis over diverse onderwerpen nodig. De actualiserende rol van de leerkracht wordt dus nog belangrijker. Naar mijn mening is dat een van de aspecten die de job van leerkracht vernieuwend en motiverend houdt.
Toch kunnen we ook denken aan meer gespecialiseerde onderwerpen, waar vakkennis een echte noodzaak is. In die gevallen is het misschien interessant om te denken aan de mogelijkheid om met verschillende leerkrachten in 1 les te werken. Zo zou je elkaar kunnen aanvullen en versterken.
Om te besluiten kan je dus stellen dat ik graag meedenk in de visie van S.K.Robinson. Nadenken over ons onderwijs is noodzakelijk. Beleidsvoerders moeten beginnen inzien dat er op verschillende vlakken nieuwe visies nodig zijn. Om die reden lijkt het mij een goed idee om denktanken met leerkrachten, beleidsvoerders, directie, etc... samen te stellen die vormgeven aan een weldoordachte onderwijshervorming.
Sir K. Robinson constateert, volgens mij correct, dat het huidige onderwijssysteem op oude fundamenten berust. Hij maakt oa. de bedenking dat een aantal van de onderwijspijlers achterhaald zijn, zoals het opdelen van het lessenpakket in strikte vakken.
Wanneer hij pleit voor een herwaardering van kunst en expressie, is dit mijn inziens ook een pleidooi voor een herdenken van evaluatiesystemen. Het is een pleidooi voor een meer persoonlijk leren met collaboratie en vakoverschrijding als centrale punten.
methodeonderwijs
Zelf zat ik in de basisschool in een methodeschool. Klassen werden er ingedeeld op basis van niveau in plaats van leeftijd. In projecten kwamen verschillende "vakken" aan bod. Samenwerking was de sleutel voor de aanpak van elk probleem.
Als leerling ging ik er graag naar school. Vandaag heb ik nog steeds het idee dat dit mij waardevolle sociale en creative vaardigheden bijbracht.
Door die ervaringen ben ik een voorstander van de ideeen van S.K. Robinson. Ik heb het gevoel ervaren te hebben dat dit een effectieve manier van onderwijs kan zijn.
Leerkracht als coach
Een dergelijk constructivistisch model heeft echter ook zijn uitdagingen. De rol van de leerkracht wordt immers volledig anders ingevuld in een dergelijk model. De leerkracht is eerder een begeleider. Hij/zij moet de leerlingen coachen en stimuleren in hun interesses. Dit houdt in dat je als leerkracht steeds op zoek moet gaan naar stimulerende actieve leeromgevingen.
Ook vergt dit een meer uitgebreidde kennis van de leerkracht -We hebben immers nog allemaal de heisa van de "leerkrachtenquiz" in ons achterhoofd (http://www.knack.be/nieuws/belgie/leraars-in-spe-gebuisd-voor-algemene-kennis/article-4000237020206.htm). Om vakoverschrijdend te werk te gaan is echter een basiskennis over diverse onderwerpen nodig. De actualiserende rol van de leerkracht wordt dus nog belangrijker. Naar mijn mening is dat een van de aspecten die de job van leerkracht vernieuwend en motiverend houdt.
Toch kunnen we ook denken aan meer gespecialiseerde onderwerpen, waar vakkennis een echte noodzaak is. In die gevallen is het misschien interessant om te denken aan de mogelijkheid om met verschillende leerkrachten in 1 les te werken. Zo zou je elkaar kunnen aanvullen en versterken.
Om te besluiten kan je dus stellen dat ik graag meedenk in de visie van S.K.Robinson. Nadenken over ons onderwijs is noodzakelijk. Beleidsvoerders moeten beginnen inzien dat er op verschillende vlakken nieuwe visies nodig zijn. Om die reden lijkt het mij een goed idee om denktanken met leerkrachten, beleidsvoerders, directie, etc... samen te stellen die vormgeven aan een weldoordachte onderwijshervorming.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
