donderdag 21 februari 2013

Changing education paradigms

Oude versus nieuwe fundamenten?

Sir K. Robinson constateert, volgens mij correct, dat het huidige onderwijssysteem op oude fundamenten berust. Hij maakt oa. de bedenking dat een aantal van de onderwijspijlers achterhaald zijn, zoals het opdelen van het lessenpakket in strikte vakken.
Wanneer hij pleit voor een herwaardering van kunst en expressie, is dit mijn inziens ook een pleidooi voor een herdenken van evaluatiesystemen. Het is een pleidooi voor een meer persoonlijk leren met collaboratie en vakoverschrijding als centrale punten.

methodeonderwijs

Zelf zat ik in de basisschool in een methodeschool. Klassen werden er ingedeeld op basis van niveau in plaats van leeftijd. In projecten kwamen verschillende "vakken" aan bod. Samenwerking was de sleutel voor de aanpak van elk probleem.
Als leerling ging ik er graag naar school. Vandaag heb ik nog steeds het idee dat dit mij waardevolle sociale en creative vaardigheden bijbracht.

Door die ervaringen ben ik een voorstander van de ideeen van S.K. Robinson. Ik heb het gevoel ervaren te hebben dat dit een effectieve manier van onderwijs kan zijn.

Leerkracht als coach

Een dergelijk constructivistisch model heeft echter ook zijn uitdagingen. De rol van de leerkracht wordt immers volledig anders ingevuld in een dergelijk model. De leerkracht is eerder een begeleider. Hij/zij moet de leerlingen coachen en stimuleren in hun interesses. Dit houdt in dat je als leerkracht steeds op zoek moet gaan naar stimulerende actieve leeromgevingen.

Ook vergt dit een meer uitgebreidde kennis van de leerkracht -We hebben immers nog allemaal de heisa van de "leerkrachtenquiz" in ons achterhoofd (http://www.knack.be/nieuws/belgie/leraars-in-spe-gebuisd-voor-algemene-kennis/article-4000237020206.htm). Om vakoverschrijdend te werk te  gaan is echter een basiskennis over diverse onderwerpen nodig. De actualiserende rol van de leerkracht wordt dus nog belangrijker. Naar mijn mening is dat een van de aspecten die de job van leerkracht vernieuwend en motiverend houdt.
Toch kunnen we ook denken aan meer gespecialiseerde onderwerpen, waar vakkennis een echte noodzaak is. In die gevallen is het misschien interessant om te denken aan de mogelijkheid om met verschillende leerkrachten in 1 les te werken. Zo zou je elkaar kunnen aanvullen en versterken.

Om te besluiten kan je dus stellen dat ik graag meedenk in de visie van S.K.Robinson. Nadenken over ons onderwijs is noodzakelijk. Beleidsvoerders moeten beginnen inzien dat er op verschillende vlakken nieuwe visies nodig zijn. Om die reden lijkt het mij een goed idee om denktanken met leerkrachten, beleidsvoerders, directie, etc... samen te stellen die vormgeven aan een weldoordachte onderwijshervorming.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten